پلک هایم در تمنای خواب جـِر خورده اند

قدم به درون می گذارم

آن جا که حتی نور نیز پا نگذاشته است

در این خلوت

می آفرینم شکوه و معجزه را

این منم که قطره قطره باریدم

و ذره ذره ساخته شدم

من شاهکار ابدی خویشم

تکه تکه ام

را از عشق ساخته ام

و از رنج هایی که تقدیر بر من روا داشت

من از هیچ خود را یافتم و بافتم

حال دیگر می نویسم برای نخوانده شدن

نخواندن هایی که برای خودم خواندنی ترند